De stem die zegt: je bent op de juiste weg

Proloog

Ik kijk naar de tweede aflevering van In hemelsnaam (te bekijken op vrt max).
Elke ochtend om 4u30 verzamelen de zusters van het slotklooster in de kerk voor de nachtwake.

‘Waarom moet dat zo vroeg?’ vraagt Annemie Struyf aan zuster Katharina, de abdis. ‘Kan dat ook niet om halfzeven bijvoorbeeld?’

Het antwoord van zuster Katharina resoneert met iets in mij:

‘Voor ons is dit uur juist essentieel. We bidden dat het weer dag mag worden. Letterlijk.
Maar ook dat het weer dag mag worden voor alle mensen die in een figuurlijke nacht zitten.

En ja, natuurlijk weet ik ook wel dat de zon ook gaat opkomen zonder ons gebed. En we kunnen niet zien of ons gebed impact heeft op de wereld. Of er ergens iemand geholpen wordt door ons gebed. Maar we geloven wel dat dat zo is. En daarom staan we elke dag om 4u op.’

Existentiële twijfel

Terug naar april van dit jaar.
Ik geef met Ellen van The Comfort Zone Project een vijfdaagse online training.
Op maandag ga ik het hebben over het ontdekken van je missie. Wat is het verschil dat jij hier op aarde te maken hebt?

Wat gebeurt op zondagavond is weer typisch ik.
Ik bekijk nog even de presentatie die ik een week eerder maakte en ik denk: ‘Oei, kan ik hier eigenlijk wel iets zinnigs over zeggen?’

Dat gaat over naar ‘Wat is mijn éigen missie eigenlijk?’

Om al snel te leiden tot een existentiële crisis: ‘Bestààt dat eigenlijk wel, zoiets als missie? Of is dat een spiriwiri verzinsel???’

Niet echt handig als je de volgende dag met volle overtuiging moet gaan verkondigen dat iedereen een missie heeft en leeft.

Gelukkig ben ik vertrouwd genoeg met het onderwerp om contact te maken met het (kleine) stukje van mij dat nog wel gelooft in iets als een missie. Dus het gaat een beetje op verstand en routine, iets minder op de inspiratie die door mij kan stromen op andere momenten.

Maar de kijkers zijn content. Eind goed al goed, zou je denken.

Maar het thema blijft spelen de maanden nadien.
Bestaat er wel iets hoger, iets groter dan ons? Iets dat ons allemaal verbindt? Iets dat ons helpt misschien?

Een brief aan mijn bedrijf

Op 19 september volg ik een workshop. Het thema: wat wil je bedrijf je zeggen?
De eerste opdracht: schrijf een brief aan je bedrijf.

Blijkt dat mijn bedrijf véél te zeggen heeft, want ik zet mijn pen op papier en de woorden stromen eruit, ze komen uit iets dieper, hoger dan ikzelf.

Eén van de eerste zinnen die ik schrijf:
Ik mag deel uitmaken van een grote traditie van helers, heksen, sjamanen, therapeuten, die lang voor mij en gelijktijdig met mij op jou intunen.

De ‘jou’ waartegen ik sprak/schreef, bleek al heel snel niet mijn bedrijf, maar juist dat spirituele, dat grotere, ontastbare waarover ik twijfelde.

Iets dat resoneert

Er is iets in mij dat resoneert met iets dat groter is dan wij alleen, iets dat ons verbindt en dat ons verbindt met een grotere, oudere, onvergankelijke wijsheid. Dat merk ik telkens opnieuw. En ik vraag me af: mag het resoneren alleen niet voldoende bewijs zijn?

Wij zijn verbonden met elkaar en met de wereld. Dat toont de wetenschap meer en meer aan. We voelen elkaars emoties (ah ja, spiegelneuronen, ontdekt de wetenschap). Alles is verbonden (ah ja, netwerken van schimmels, ontdekt de wetenschap).

Eigenlijk weet ik goed genoeg wat ik hier op aarde te doen heb

En ik doe het ook. Ik loop de weg van mijn ziel. Daar twijfel ik niet over.
En tegelijk verlangt iets in mij naar een signaal van buitenaf. De stem uit de hemel. De stem van God misschien wel. ‘Ann, je bent op de juiste weg.’

En ik stel mezelf de vraag: waar verlang ik eigenlijk naar, als ik verlang naar die stem?
Welke behoefte zou die stem, dat antwoord vervullen?
Gaat het om een externe bevestiging? Of gaat het om toestemming?

Uit de brief aan mijn bedrijf:
Ik mag doen waar ik goed in ben. Die toestemming is me al lang geleden gegeven, nog voor ik hier op aarde kwam. De wereld hoeft me die toestemming niet te geven. Mijn ziel is hier met dit doel, wat de wereld daar ook van mag vinden.

Hoe praat het universum met mij?

Toen ik een paar jaar geleden in een overgangsfase zat in mijn bedrijf en ging solliciteren, omdat ik voelde dat ik daarmee moest experimenteren, ontdekte ik het al:
ik stel een vraag aan het universum door te doen.

Het resultaat daarvan en wat ik daardoor leer, dat is het antwoord van het universum.

Lukt iets? OK. Lukt iets niet? Niet de bedoeling. Leer ik ervan? Daardoor toont de volgende stap zich.
Een potentiële klant zegt ja of neen. I don’t have to fight.

Uit de brief aan mijn bedrijf:
Ik hoef dit alles niet te geloven om er deel van uit te maken. Ik hoef niet te geloven in mijn missie om ze te leven.
Mijn bedrijf is niet afhankelijk van mijn geloof.

De antwoorden komen ook en vooral uit mezelf. Als ik iets wil, mag ik dat doen.
Als ik voel dat ik een trauma-opleiding wil doen, dat ik een extra trauma-opleiding wil doen, dat dat is wat me interesseert, dan is dat de weg. Ik hoef geen toestemming te krijgen en geen externe bevestiging.

Uit mijn brief:
Ik voel wat klopt. Ik hoef mezelf er niet van te overtuigen of iets klopt of niet. Als het klopt, dan voel ik dat. Als het niet klopt, mag ik dat gevoel vertrouwen. Het moet kloppen, dat is de wegwijzer.

Mijn grootste angsten beginnen blijkbaar allemaal met een A

Eerst was er de angst voor afwijzing.
Toen zag ik mijn angst voor anders zijn.
Daarna ontdekte ik mijn angst voor arrogantie.

Die speelt hier een grote rol.
Mag ik wel denken dat ik goed ben ik wat ik doe, én dat dat zelfs mijn taak is in dit leven? Is dat niet van een geweldige zelfoverschatting?

Interessant was dat ik de afgelopen maanden ontdekte dat het nu niet meer gaat om de vraag ‘ben ik wel goed genoeg?’ maar om de andere kant van de medaille: ‘màg ik wel zo goed zijn?’
Is het niet geweldig arrogant om te denken dat ik deel uitmaak van een traditie waar iemand als Gabor Maté ook deel van uitmaakt?

Uit mijn brief:
Wat ik doe, is belangrijk.
De traditie mag niet verbroken worden. Ze is essentieel voor het voortbestaan van de aarde.

En ook:
Ik mag me aansluiten bij een traditie van groten. Ik maak er deel van uit. Het dient niets of niemand om me daar klein in te houden.

Iets in mij denkt: mag ik wel gelukkig zijn? Mag ik in overvloed leven? (en neen dan bedoel ik zéker niet alleen geld hé)

Maar er is nog een grotere angst (ik vroeg even aan chatGPT om daarvoor ook een woord met een A te vinden. ): mijn angst voor afdwaling.

Dat ik geloof of ga geloven in illusies.
Dat ik een zweverige spiriwiri wordt.
Of nog erger: dat ik een complotdenker word (of al ben).

Ik wil niet van de ene illusie (er is niks groter dan ons) in de andere illusie stappen en geloven in iets dat niet bestaat.
Maar mijn ziel roept.

Zoveel van wat werkt en wat we doen is (nog?) niet bewezen.
Wetenschap is een manier om kennis op te bouwen, een belangrijke manier.
De eerste manier die ik leerde.
En is er meer dan dat.
De unieke manier waarop elk van ons de wereld ervaart, hyperpersoonlijk en toch waar. Een andere waarheid dan die van de wetenschap.
En dan nog een grotere waarheid. Dat dan misschien ook wel. Zegt mijn ziel. Hoopt de rest van mij.

En ik schreef in mijn brief:
Ik hoef dit alles niet te geloven om er deel van uit te maken. Ik hoef niet te geloven in mijn missie om ze te leven. Mijn bedrijf is deel van een ancient traditie, of ik dat nu geloof of niet. De twijfel is onbelangrijk. Ze is er, maar ze is niet relevant. Mijn weg van de ziel ontvouwt zich sowieso.

Misschien gaat het ten diepste hierom: om het vertrouwen op onze eigen-wijsheid

Zelfs de allergrootsten twijfelden. Zoals Jezus aan het kruis: “Mijn God, waarom hebt gij mij verlaten?”

Of zoals Gabor Maté zegt: als een kind moet kiezen tussen verbinding en authenticiteit, dan moét het kiezen voor verbinding. Anders sterft het. En dat is letterlijk bedoeld.

Misschien is dat wel het essentiële dat we te leren hebben op onze weg van de ziel: terug verbinding maken met onszelf, met onze authentieke wijsheid. Het risico nemen op afwijzing, anders zijn, arrogant gevonden worden, te verdwalen.

Ontdekken dat we juist door te verdwalen en te twijfelen onze weg vinden. De weg die wij alleen kunnen gaan.

Neen ik ben geen Jezus en geen Gabor Maté en tegelijk: er is maar één Ann.

Uit mijn brief:
Ik zelf lever een bijdrage die uniek is. Ik verzin niks nieuws en tegelijkertijd lever ik een unieke bijdrage aan dit geheel.
De verbinding van het superconcrete en het ultrapersoonlijke met de universele kennis over helen en de weg van de ziel is mijn bijdrage.

Urgentie helpt

Sinds een jaar overvalt het me heel regelmatig: het gevoel dat ik morgen dood kan zijn.
Misschien is mijn leven al bijna voorbij. En ben ik eigenlijk wel al echt begonnen met leven?
Zoals gebrek aan geld kan ook die urgentie (of is het mijn ziel?) me dwingen (of is het dringend uitnodigen?) om ten volle te doen wat ik te doen heb.

En tenslotte: op het eind van de workshopdag schreef mijn bedrijf, of beter gezegd, die oerknaloude spirituele traditie, mij een brief, en die eindigde zo:

Vergelijk je niet met anderen die niet van onze soort zijn, ze leiden/lijden jou alleen maar af van wat je hier te doen hebt.
Jij kan niet wat zij kunnen en omgekeerd. Vergelijking is futile. En resistance ook. Tegen wat je hier te doen hebt kan je niet winnen. Geef je over aan de wind en de storm. Aan de pijn en het verdriet. Het is de wind die je vleugels draagt.

Epiloog

Gisteren werd ik wakker om 4u26. En ik kon niet meer slapen. Heel frustrerend want ik was wel moe. En opeens besefte ik: nu zijn de zusters aan het bidden. En op een of andere manier deed dat deugd.

Ik ben benieuwd wat bij jou is blijven hangen na het lezen van dit artikel.
Was er iets dat resoneerde, iets dat je herkende, iets waar je zelf mee worstelt of juist in gelooft?
Als je zin hebt om dat met me te delen (gewoon één zinnetje mag ook hé), stuur me gerust een mailtje (ann@althea-coaching.be). Ik lees het graag.

Ann

P.S. Wil je de volledige brief aan mijn bedrijf lezen?
Je kan hem hier downloaden. Gebruik hem gerust als spiegel, inspiratiebron of zelfs als sjabloon voor een brief aan je eigen bedrijf.

(of doe mee aan de volgende editie van de workshop ‘Wat zegt je zaak?’ die Heidi van Met Menna op 8 december weer organiseert) 

P.P.S. In april gaven Ellen en ik de live training Nuchtere inzichten voor de weg van de ziel.
 Voor wie ze gemist heeft: de opnames zijn nu beschikbaar als online training.

Vijf afleveringen vol inzichten, humor en ziel (en ja af en toe ook wat verwarring).
Je krijgt toegang voor 50 luttele euro’s excl. btw.

Alle info vind je hier.